Kerstsprookje: Het ontevreden meisje

kerst_2018_engeltjes

Het ontevreden meisje

Op een tropisch eiland niet ver hier vandaan, woonde eens een meisje.
Het was volle maan toen ze werd geboren.
Daarom noemden haar ouders haar Miluna. Dat betekent ‘mijn maan’.
Ze waren dol op haar en gaven haar alles wat haar hartje begeerde.
En daarom groeide Miluna op tot een verwend en ontevreden meisje.

Als de zon scheen was het te warm.
Als het regende te nat.
In de airco was het te koud.
En als ze een snoepje kreeg was het te klein.
Kreeg ze zakgeld of geld voor haar rapport dan was het te weinig.
School vond ze saai, ook de tekenles.
En de juf vond ze stom.
Ze had geen vriendjes of vriendinnetjes want kinderen vond ze vervelend.

Haar ouders probeerden haar elke dag blij te maken.
Dat lukte soms. Maar altijd maar heel even.
Ze werden er wanhopig van.
Toen Miluna tien was wilde ze wel leren paardrijden.
Maar na twee lessen stopte ze. Het deed pijn aan haar billen.
Ze mocht leren snorkelen, want de onderwaterwereld leek haar wel leuk.
Maar na drie lessen had ze alle vissen wel gezien en was het beu.
Dus ging ze op zeilles.
Op de eerste les al haatte ze het geschommel van de boot.
Toen mocht ze op surfles.
Maar ze viel steeds van de plank af in het water. Dat maakte haar boos.
Dan maar naar gymles.
Tijdens de eerste les viel ze uit de ringen en brak haar pols.

Omdat ze gips om haar gebroken pols had wilde ze niks meer doen.
Zelfs niet de dingen die ze nog best wel kon.
Zoals naar school gaan.
Haar tanden poetsen.
Lezen en kleuren.
Of wandelen langs de zee.
Maar zelfs lopen wilde ze niet meer.
Haar moeder verzorgde haar alsof ze een baby was.
Maar nooit was Miluna blij.
Drie keer per dag trok ze boos de strikken uit haar haren.
En eiste dat haar moeder haar andere kleren aantrok.
Haar vader moest haar steeds dragen als ze ergens naartoe gingen.
Gelukkig mocht het gips er na een paar weken weer af.
Miluna moest oefeningen doen zodat haar pols weer sterk werd.
Ze haatte het.
Ze haatte alles en iedereen.
School was stom.
De hele wereld was stom!
En de kerstvakantie?
Die was het stomst van alles.

Op kerstavond hangt Miluna verveeld op de bank.
Haar moeder staat in de keuken het kerstmaal voor te bereiden.
Haar vader volgt een rugbywedstrijd in de tv-kamer.
Miluna kijk naar de kerstcadeautjes onder de kerstboom.
Wat een saai cadeaupapier, denkt ze.
‘En het zijn vast weer hele saaie cadeautjes,’ zucht ze hardop.
‘Zou je graag een heel bijzonder cadeautje willen?’ vraagt een stem.
Miluna schrikt op.
Ze kijkt om zich heen maar er is niemand in de kamer.
‘Krijg ik nog een antwoord?’ De stem klinkt ongeduldig.

Miluna staat op en loopt naar de kerstboom.
Want daar kwam de stem vandaan.
Staat haar vader soms grapjes met haar te maken?
Ze loopt om de kerstboom heen maar ziet niemand.
‘Wie zoek je? Ik ben hier, hoor. Wil je nou wel of geen bijzonder cadeautje?’ Klinkt het boos.
Miluna kijkt naar de plek waar de stem vandaan komt.
In de kerstboom hangt een speelgoedrendier met een arrenslee erachter.
Een speelgoeddier kan niet praten. Of toch?
Het meisje kijkt even om zich heen of niemand haar kan zien.
Ze gaat op haar tenen staan zodat haar gezicht vlakbij het rendier is.
Ze fluistert: ‘Kun jij praten?’
‘Doe je ogen dicht en tel tot drie!’ zegt het rendier.
Gehoorzaam doet het meisje haar ogen dicht en telt af: ‘Een, twee, drie.’
Als ze haar ogen opent kan ze niet geloven wat ze ziet.
Het rendier met de arrenslee zijn echt geworden!
Ze passen bijna niet in de kamer.
‘Stap in, want ik heb niet de hele dag de tijd.’ Het rendier briest even door zijn neus.

Vlug klimt Miluna in de arrenslee.
‘Ben jij Rudolph, the red nosed reindeer?’
‘Ik ben Ralf, zijn neef. Die ouwe heeft me ontslagen.’
Die ouwe, denkt het Miluna. Bedoelt hij misschien de kerstman?
Ralf trappelt met zijn hoeven. ‘Maar ik heb de sleutel nog. Nu die ouwe niet thuis is omdat het morgen Kerstmis is, kunnen wij snel een pakje voor jou halen. Dus maak je veiligheidsgordel vast.’
Zodra ze zit, vliegen ze het raam uit, steeds hoger en hoger, tot boven de wolken.
Daar is de lucht blauw en de zon schijnt.
Miluna vindt het maar saai.
Ze heeft gelijk spijt dat ze mee is gegaan, maar ze durft niets tegen Ralf te zeggen.

Ineens maken ze een duikvlucht naar beneden.
Ze vliegen recht op het wolkendek onder de arrenslee af.
Miluna gilt en doet snel haar ogen dicht.
‘Hou je vast!’ roept Ralf.
Even slingert de slee heftig op en neer.
Het wordt steeds kouder.
Miluna trekt de warme laarzen aan die op de bodem van de arrenslee liggen.
Dan kruipt ze helemaal onder de deken die naast haar ligt.
Opeens mindert de slee vaart.

Miluna doet de deken wat opzij en kijkt naar beneden.
De wereld is wit van sneeuw.
Langzaam zweven ze over een groot huis dat met lichtjes is versierd.
Naast het huis, vlak voor een kleine familiebegraafplaats, houdt de arrenslee stil.
‘In het vakje naast je zit een ring met drie sleutels,’ zegt Ralf. ‘De grootste past op de achterdeur. Je hebt maar twee minuten, anders gaat het alarm af. Ga naar binnen, ren door de gang en stop voor de vijfde kamer aan je linkerhand. Maak de deur open met de kleinere sleutel. Aan de muur hangt een schilderij van de broer van de kerstman. Duw dat wat opzij. Dan zie je een kastje in de muur. Maak het slot open met het kleinste sleuteltje. Open het kastje en pak een van de pakjes die erin staan. Maak het pakje niet open! Sluit alles weer af en stap weer in mijn slee.’

Miluna pakt de ring met sleutels en stapt uit de arrenslee.
De sneeuw knerpt onder haar laarzen.
Er loopt een rilling over haar rug als ze langs de kleine begraafplaats loopt.
Gaat ze nu gewoon inbreken in het huis van de kerstman?
Als ze de achterdeur vindt bibbert ze van de kou.
Ze kijkt om zich heen of niemand haar ziet en steekt dan de sleutel in het slot.
De deur gaat open.
Het ruikt er naar dennenbomen en appeltaart met kaneel.
Met kloppend hart rent ze de gang in.
Haar voetstappen weerkaatsen tegen de lange muren.
Bij de vijfde kamer aan haar linkerhand stopt ze.
Met de kleine sleutel opent ze de deur.
Op het schilderij aan de muur staat een oude man met een witte baard.
Hij lijkt op de kerstman. Dat moet zijn de broer zijn.
Miluna loopt er naar toe en duwt het schilderij wat opzij
Met het kleinste sleuteltje opent ze het kastje erachter.
Het deurtje zoeft langzaam opzij.
Ze ziet wel meer dan honderd pakjes.
Snel kiest ze een vierkant pakje met zilver pakpapier en een roze strik uit.
Ze sluit het kastje, de kamer en de achterdeur en rent hijgend terug naar de arrenslee.
Ondanks de sneeuw heeft ze het ineens warm.
Zodra ze zit klimt Ralf weer boven de dikke wolken uit waar de zon schijnt.
Ze duwt de deken van zich af en trekt de laarzen uit.
Miluna durft niet te klagen dat het zo lang duurt.
Eindelijk vliegen ze weer door het raam en landen voor de kerstboom.

‘Leg het pakje onder de boom en doe je ogen dicht’, zegt Ralf. ‘Tel dan tot drie voordat je ze weer open doet.’
Miluna legt het pakje met de roze strik onder de boom en telt met haar ogen dicht tot drie.
Als ze haar ogen weer opent, kijkt ze verbaast om zich heen.
Ralf is verdwenen. Ook de arrenslee is weg.
Ze kijkt in de kerstboom.
Het kleine speelgoedrendier met de arrenslee schommelt zachtjes heen en weer.
‘Ralf?’
Het blijft stil.
Met een diepe zucht gaat het meisje weer op de bank zitten.
Wat is Kerstmis toch saai.

De volgende dag op kerstochtend roept haar moeder haar.
Miluna heeft helemaal geen zin om op te staan.
De cadeautjes zijn toch saai. Dat weet ze nu al.
Ineens herinnert ze zich het zilveren pakje met de roze strik.
Ze trekt een jurk aan en gaat naar beneden.
‘Gelukkig kerstfeest!’ roepen haar ouders tegelijk.
‘Gelukkig kerstfeest’, mompelt Miluna terug.
Ze gaat op haar knieën voor de kerstboom zitten.
Er liggen nog meer pakjes onder dan gisteren.
Maar ze ziet geen pakje met een roze strik.
Snel duwt ze de pakjes op zij.
Ineens ziet ze het en zet het voor zich op de grond.
Haar ouders kijken vragend naar elkaar.
Miluna haalt de roze strik eraf en scheurt het pakpapier los.
Er komt een houten doosje tevoorschijn met een bewerkt deksel.
‘Hoezo een spannend pakje, Ralf? Het is een poeppoep-poepperdepoep-saai doosje!’roept ze boos.
‘Wie is Ralf? En wat zit er in het doosje?’vraagt haar moeder nieuwsgierig.
‘Poep!’ zegt Miluna brutaal.
Toch maakt ze het doosje open.
Wie weet wat er in zit.

Het doosje is leeg.

Maar dan gebeurt er iets vreemds.
Miluna begint te lachen. Ze staat op en danst de kamer rond.
Ze springt op haar ouders af en geeft ze een dikke knuffel.
‘Gelukkig kerstfeest!’ roept ze.
Ze danst naar de kerstboom en geeft Ralf een zoen op zijn neus. ‘Dank je wel, lieve Ralf! Dit is het aller allermooiste cadeau van de hele hele wereld!’
Haar ouders begrijpen er niets van.
Waarom is Miluna zo blij met een leeg doosje?
Opgewekt pakt het meisje de cadeautjes voor haar vader en moeder onder de boom vandaan en deelt ze uit. Ze snijdt de kersttaart en doet die op de bordjes.
‘Dank je wel, mama, dat je altijd voor me zorgt! Dank je wel, papa, dat je altijd zo lief voor me bent.’
Haar ouders kijken elkaar blij aan en pakken hun cadeautjes uit.
Als de taart op is haalt Miluna een paar grote boodschappentassen uit de keukenkast.
Ze pakt alle cadeautjes waar haar naam op staat en stopt ze erin.
‘Wat ga je daarmee doen?’ vraagt haar moeder.
‘Ik ga vandaag cadeautjes uitdelen aan kinderen die ziek of arm zijn.’
‘Maar moet je niet eerst kijken wat er in zit? Misschien wil je ze zelf houden.’
Miluna schudt haar hoofd.
Stralend zegt ze: ‘Ik heb niets nodig.’

Aan het eind van de kerstvakantie ruimt Miluna samen met haar moeder de kerstspullen op.
Samen rollen ze de engeltjes voorzichtig in keukenpapier en leggen ze in de engelendoos.
‘Ik heb nog nooit zo’n fijne kerst gehad!’zegt ze opgewekt.
Voorzichtig pakt ze Ralf uit de boom.
‘Mam, mag ik deze op mijn kamer houden?’
Als haar moeder ja zegt geeft ze haar een dikke knuffel en rent met Ralf naar haar kamer.
Ze geeft hem een kus op zijn neus en zet hem voorzichtig op haar nachtkastje, naast het lege doosje.
Voor het slapen gaan praat ze tegen Ralf.
Maar Ralf praat nooit meer terug.

Elk jaar met kerst deelt Miluna haar cadeautjes uit aan zieke en arme kinderen.
Met veel plezier gaat ze naar school en ze heeft de liefste juf van de wereld.
Wanneer ze met haar vriendjes en vriendinnetjes gaat buiten spelen hebben ze de grootste pret.
Regelmatig blijven er kinderen eten en logeren.
Miluna is sinds die bijzondere kerstmis het gelukkigste kind van de wereld.

Christel Cosijn en Richelle van den Dungen Gronovius, ‘Het ontevreden meisje’, in: Antilliaans Dagblad, kersteditie, december 2018.

Wat lees je onder de kerstboom?

Tyra_Tasemita Tyra Tasemita, vwo 6

Het lezen van literatuur, zeker voor de jeugd, kan een grote impact hebben op de rest van je leven. Lezen vormt je, brengt je in verwarring, opent nieuwe denkpaden en maakt dat je anders leert kijken naar de wereld om je heen. Omdat de vakantieperiode bij uitstek uitnodigt tot lezen, vroegen we een aantal leerlingen, docenten en de bibliothecaris van Colegio Arubano welk boek indruk op hen heeft gemaakt. Een kleine greep uit hun reacties.

Colegio_Arubano_Joe_Fortin
Joe Fortin, bibliothecaris: ‘Door het lezen van de korte verhalen van Jorge Luis Borges ontdekte ik dat fictie een literair spel kan zijn waarbij je voortdurend in verwarring gebracht wordt.’

Marc Croes, vwo 6: ‘The great Gatsby laat zien hoe iemand alles doet om een doel te bereiken. Sommige aspecten van dit boek pas ik toe in mijn dagelijks leven, zoals dankbaar zijn en altijd hoop hebben, hoe slecht de situatie ook is.’

Heleen van Doremalen, docente filosofie: ‘1984, Wat is waarheid? Hoe bepaalt taal wat wij als waarheid zien? De (on)mogelijkheid van vrij denken.’

Colegio_Arubano_Melanie_Cro
Melanie Croes, vwo 6: ‘Girl in translation zou ik iedereen aanraden, omdat het een prachtig verhaal is over het leven van een immigrant. In het boek leer je hoe het Chinese meisje tussen twee culturen moet kiezen in verschillende situaties. Iets wat heel vervelend is voor alle immigranten.’

Tyra Tasemita, vwo 6: ‘In Of Mice and Men veegde ik stiekem al tijdens de eerste tien bladzijdes mijn tranen weg.’

Colegio_Arubano_Gilner_Pawi
Gilner Pawirowijono, vwo 6: ‘Ik vind Animal farm een uitstekend boek, omdat het op een kinderlijke manier grondig beschrijft hoe het communisme is.’

Kimberley Geerman, vwo 6: ‘Kort Amerikaans, interessant om te lezen hoe een jongeman die in de Tweede Wereldoorlog moet onderduiken, wanhopige pogingen doet tot menselijk contact, wat leidt tot een nog grotere eenzaamheid.’

Download het hele artikel Wat lees je onder de kerstboom?, in: Antilliaans Dagblad, kersteditie, december 2018. // 375 kb | door Christel Cosijn en Richelle van den Dungen Gronovius

Nieuwe website Christel Cosijn

Website_Christel_Cosijn

Minimalistisch, want het gaat tenslotte om de kunstwerken. Dat was de insteek voor het nieuwe ontwerp van de website van kunstenares Christel Cosijn. Benieuwd? Surf naar: www.christelcosijn.com/

De Real Meal Revolutie

DRMR

Levensgenieters omarmen De Real Meal Revolutie, een moderne versie van het Bantingdieet. Waarom? Simpelweg omdat je met dit dieet langer kunt blijven genieten van het leven. Bovendien is het eten heerlijk en verzadigend. Het is dan ook meer een levensstijl dan een dieet, want dit doe je de rest van je leven als je slim bent. Nooit meer jojo-effect. Gezond, lekker en toch geen honger.

Download het hele artikel De Real Meal Revolutie, in: Antilliaans Dagblad, 21 januari 2017. // 376 kb | door Christel Cosijn en Richelle van den Dungen Gronovius

Monkeyway tilt je leven naar een hoger level

2016-2017
Soms wil je even een preview in je toekomst om te zien of er nog leuke dingen op je pad komen. Iets waardoor het leven ineens vleugels krijgt. Waardoor je gaat bubbelen van binnen. Bij Monkeyway stop je met wachten en ga je die leuke dingen een handje helpen. Wil jij in 2017 eindelijk je dromen waarmaken? Begin vandaag en til je leven direct naar een hoger level. We laten je zien hoe je dat in 5 stappen kunt doen.

[Read more…]

Borstkanker maakte mijn moeder emotieloos

blog-roselieke-githa
In deze blog vertelt Githa, de dochter van Roselieke, hoe zij het heeft ervaren toen haar moeder borstkanker had. En wat zij zou doen als ze in haar moeders schoenen stond.

Tatoeages na borstkanker in ‘Goed Gevoel’

Onlangs gaf ik mijn moeder op voor een interview in Goed Gevoel, een Vlaams magazine. Ik zag het oproepje waarin ‘Goed Gevoel’ zocht naar vrouwen die borstkanker hadden gehad en daar op een positieve manier mee omgingen. Mijn moeder wilde wel meedoen en dat resulteerde in een mooi interview met een gewaagde foto. Het bracht me ook terug naar de tijd toen mijn moeder borstkanker had. Sindsdien is er best wat veranderd in mijn leven.

Lees de blog Borstkanker maakte mijn moeder emotieloos verder op www.monkeyway.nl.

Heb jij ook iets indringends of bijzonders meegemaakt wat je op www.monkeyway.nl wilt delen? Schrijf ons! christel@monkeyway.nl

De ontboezeming van mijn zus

blog-roselieke
Deze blog gaat over de letterlijke en figuurlijke ontboezeming van mijn zus Roselieke. En over hoe borstkanker uiteindelijk haar leven verrijkte.

Roselieke stond deze maand paginagroot in het Vlaams magazine Goed Gevoel. Omdat op Bonaire nergens een exemplaar te krijgen was, stuurde ze me er foto’s van. Vanwege het borstkankerthema in oktober werd ze samen met een aantal andere vrouwen geïnterviewd over het symbool van hun strijd. Dit was uiteraard voor iedereen anders. Roselieke had gekozen voor een tatoeage op de plaats waar eerst haar borst zat. Ze had heel toepasselijk voor een roos gekozen, als symbool voor een nieuw begin.

Lees de blog De ontboezeming van mijn zus verder op www.monkeyway.nl.

Heb jij ook iets indringends of bijzonders meegemaakt wat je op www.monkeyway.nl wilt delen? Schrijf ons! christel@monkeyway.nl

Lilly uit Londen

Blog Lilly uit Londen Monkeyway
Terwijl in Europa de dagen weer kouder en korter worden, trotseren wij in het Caribisch Gebied orkanen als Matthew. Deze orkanen zijn een enorme bedreiging voor mens en milieu. Hoewel de ABC-eilanden goeddeels gespaard bleven van Matthews razernij, viel er behoorlijk wat regen en blijken vooral de kusten te zijn beschadigd door de onstuimige zee.

Directieoverleg op de beach

Maar dan schijnt eindelijk de zon weer en dat betekent tijd maken voor ons favoriete werk: ‘directieoverleg at the beach’. Als we aankomen op ons vertrouwde strand zien we dat er niet veel zand over is. Het water staat erg hoog. Tot aan de houten parasols. Onze strandstoelenman verwelkomt ons en vertelt in geuren en kleuren tot hoe hoog het water is gekomen. En wat een troep er aan land spoelde. Hij wijst op de enorme hopen bijeen geharkte slierten zeewier als bewijs.

Lilly uit Londen

De twee strandstoelen met kleurige badhanddoeken naast ons zijn verlaten. Maar niet voor lang. Drie dames nemen plaats. Kirsten, Marian en Lilly.

Kirsten vertelt ons dat zij en haar zus een Hollandse moeder hebben en dat ze in Londen wonen. Kirsten werkt als neuropsycholoog voor een soort GGZ en haar zus als business advocaat. Marian is nog moe van de lange reis en doet een poging om een dutje te doen. Maar Kirsten wil op verkenning.

Daar is Lilly het helemaal mee eens. Ogenschijnlijk rustig, maar in afwachting van een beslissing observeert ze heimelijk de dames vanachter haar nieuwe zonnebril.

blog-lilly-uit-londen

Maar Lilly wordt ook wat onrustig van de hoge golven. Ze vindt de zee maar niks en hoopt dat ze er niet nog een keer in moet. Haar kapsel raakt er ook zo van door de war. Bovendien wordt het na die lange vlucht uit Londen, hoogtijd om weer eens flink de pootjes te strekken. Maar, keurig opgevoed als ze is, wacht ze geduldig tot Kirsten en Marian klaar zijn om Aruba te gaan ontdekken. We geven ze nog snel het nummer van een taxi van een goede vriend door en dan gaan ze met zijn drietjes op verkenning.

Met haar nieuwe zonnebril op is ze wel gelijk de hipste hond op ‘The High Rise’.

Dag Lilly uit Londen. You really rock!

Fijn weekend!

Liefs,

Richelle en Christel

Rouwverwerking en borstkanker, Gudrun Bongaerts

Rouwverwerking en borstkanker, Gudrun Bongaerts
In oktober krijgt borstkanker extra aandacht. Een thema dat helaas nog steeds erg actueel is. Deze Monkeywayblog gaat over de rouwverwerking van Gudrun Bongaerts (1968), die haar zus verloor aan borstkanker. Ter verwerking van de dood van haar zus schreef Gudrun een aantal jaren geleden haar literair debuut ‘Merel en ik’, waarin zij zowel zichzelf als haar zus Hilde een stem geeft.

Binnenkort schrijft Gundrun voor Monkeyway een aantal gastblogs. Over rouwverwerking. En over bipolaire stoornis bij jongeren. Heb jij ook iets indringends of bijzonders meegemaakt wat je hier wilt delen? Schrijf me! christel@monkeyway.nl

Lees de blog Rouwverwerking en borstkanker, Gudrun Bongaerts verder op www.monkeyway.nl.